เคยได้อ่านได้ท่องคำสอนของบรมครู

"แล้วสอนว่าอย่าไว้ใจมนุษย์
มันแสนสุดลึกล้ำเหลือกำหนด
ถึงเถาวัลย์พันเกี่ยวที่เลี้ยวลด
ก็ไม่คดเหมือนหนึ่งในน้ำใจคน"

แต่ยังไม่เคยเจอกับตัวเอง
เรื่องของคนที่เรากันนาย ต่างรู้สึกๆดีๆ
ทำไมต้องมาบอก ต้องเอามาเล่าให้ฟัง ไม่อยากรู้ รู้หรือเปล่า
ทำแบบนี้ความรู้สึกดีที่เรามีให้นาย มันจะยังอยู่หรือ

พูดมาเพื่ออะไร พูดมาเพื่อกันท่าเราหรือไง
เฮ้อ..เซ็งใจคน

ณ ยามราตรี ในสถานที่ที่ไม่อาจเห็นแสงจันทร์
...เต็มไปด้วยผู้คน..
บ้างมาเพื่อสนุกสนานกับเพื่อนๆ
บ้างมาเพื่อคลายความเหงา ที่ต้องอยู่คนเดียว
บ้างมาเพื่อหา..คนที่จะปลดเปลื้องความต้องการทางกาย
แล้วผมละมาเพราะอะไร

ณ ยามราตรี สถานที่ ที่มีแสงสีมากมาย
ในส่วนลึกที่สุดของหัวใจ ก็ยังแอบซ่อนความเปลี่ยวเหงา
ผู้คนมากมายไม่ช่วยอะไรเลย แสงสีไม่ช่วยอะไรเลย
โหยหาความรักจากใครสักคน

ณ ยามราตรี ที่เงียบเหงาในหัวใจ
แสงสีก็คือกัปดัก ที่ชวนให้คนเข้าไปสัมผัส
แสงสีคงช่วยให้คลายเหงา..

ณ ยามราตรี อีกๆหลายราตรี
ที่ใช้แสงสีเป็นยาแก้เหงา
ยามอยู่ที่นั่นสนุกมากมาย ความเหงาจางหาย
แต่พอกลับออกมา ความเหงาที่คิดว่าหายไปก็กลับมา

ณ ยามราตรี ที่รู้ว่าแสงสีเป็นกัปดัก
แต่ใจก็ยังโหยหา
ไปด้วยความหวังว่าสักวัน ความเหงาจะไม่ตามกลับมา

ความลับแห่งพระเยซูเจ้าที่รอการเปิดเผย อีกหนึ่งความเชื่อที่มีคนเชื่อ

ปล.เป็นเรื่องที่แต่งจากจากจินตนาการ ไม่ได้รับการยืนยันว่าเป็นข้อเท็จจริง